کوچه رو به بن بست

آسمان كبود

بهارم ، دخترم ، از خواب برخيز

شكر خندي بزن ، شوري بر انگيز

گل اقبال من ، اي غنچه ي ناز

بهار آمد تو هم با او بياميز.

بهارم، دخترم، آغوش وا كن

كه از هر گوشه گل آغوش وا كرد .

زمستان ملال انگيز بگذشت

بهاران خنده بر لب آشنا كرد .

بهارم ،دخترم ، صحرا هياهوست

چمن زير پرو بال پرستوست.

كبود آسمان همرنگ درياست

كبود چشم تو زيباتر از اوست.

بهارم ، دخترم، نوروز آمد

تبسم بر رخ مردم كند گل

تماشا كن تبسم هاي او را

تبسم كن كه خود را گم كند گل

بهارم ، دخترم، دست طبيعت

اگر از ابرها گوهر ببارد

وگر از هر گلش جوشد بهاري

بهاري از تو زيباتر نيايد.

بهارم ، دخترم ، چون خنده ي صبح

اميدي ميدمد در خنده ي تو

به چشم خويشتن ميبينم از دور

بهار دلكش آينده ي تو.

                           زنده ياد استاد فريدون مشيري